De afgelopen zes werkdagen werk ik bij mijn baas. Maar nu ben ik de baas. Hij is op vakantie en ik neem zijn werk over.
Dit werk doe ik nou voor zo’n 4 jaar, altijd naast mijn studie. Waar ik normaal leuk, interessant (vind ik) werk mag doen, namelijk nieuwsbrieven, marketing, campagnes, desin, teksten, neem ik nu het werk van mijn baas over. Saai, vervelend en ondankbaar. Hulde voor hem dat hij dit nu al 10 jaar volhoudt. van 8 tot 5 druk met orders uitdraaien, pikken, uitzoeken, bestellen, adresstickers maken en ga zo maar de rest van het proces door. En als dank krijg je e-mailtjes van 15-jarige pubers waarom het zo ‘fucking’ lang duurt voordat hun order binnen is, terwijl ze de avond ervoor om 8 uur het besteld hebben. En dat is ook nog zoiets, is er nu al zo’n generatiekloof tussen de 23-jarigen (ikzelf) en de 16-jarigen? Of is het voornamelijk alleen het uitschot van de maatschappij die een scooter rijdt?
Nou goed.
Wat ik heb gemerkt is dat je beter brak kunt zijn. Je hoeft bij dit werk namelijk niet na te denken. Het is alleen maar nummertjes vergelijken, invoeren en checkboxjes klikken. Het systeem verwacht 2 klikjes, heeft ie al vaker gedaan, vaker gevoeld, hij weet dat het komt en zit erop te wachten, maar ik, met mijn heldere hoofd, denk stappen vooruit en wil er een wiskundige formule op toepassen. Een helder hoofd werkt dus niet, daar wordt je chagerijnig van en het gevoel dat je per uur dommer wordt.
Wat kun je dus beter doen is, genoeg whiskey drinken de avond ervoor en brak, geestdodend de checkboxjes penetreren. Niet meer nadenken, maar door het klikken je hoofdpijn vergeten. Systeem blij, ik blij. Daar kom ik alleen wel een beetje laat achter, nu ze vandaag terug komen van vakantie.