Hallo, buschauffeur!
Vanmiddag, geïnspireerd door het heerlijke weer, heb ik een wandeling gemaakt vergezeld door mijn camera. We wonen hier nog niet zo lang (Arnhem-zuid) en eerlijk gezegd nog totaal de omgeving niet verkend.
Met de frisse lentezon in mijn gezicht ging het meer om het wandelen, dan het fotograferen. Mooie foto’s zijn er dan ook niet uitgekomen, maar dat is niet erg…
Op de terugweg, zo rond 6 uur, kriskras door de wijk met al een beetje zere voeten omdat ik het lopen echt niet meer gewend ben, hoorde ik iets wat mij toch wel diep raakte. Een klein meisje stond te kletsen (schreeuwen) met een klein jongetje toch zo’n 50 meter verder weg. Het meisje riep “Het is tijd om naar huis te gaan!”. Het jongetje was daar blijkbaar niet mee eens, want hij vermaakte zich zichtbaar met zijn fietsje door de speeltuin en riep terug: “Waarom dan!?”. Op dit moment liep ik vlakbij, het meisje keek mij aan en hield even haar mond. Ze wachtte totdat ik voorbij was en riep naar het jongetje: “Het is de tijd dat grote mensen kleine kinderen pakken!” en ze reed weg op haar fietsje…
Het greep mij erg aan. Hoe kan het zijn dat om zo’n mooie lentenamiddag kinderen niet meer buiten kunnen spelen. En ze heeft nog gelijk ook! Nou moet ik zeggen dat ik niet in de meest brave buurt woon, maar toch!? Ik weet ook niet of ik mijn kinderen hier wel zou laten buiten spelen ’s avonds.
Nederland, het land van de vrijheid, maar niet voor iedereen. Mensen leven in angst… voor elkaar. Ze durven je niet meer aan te kijken. Wie kijkt je nou nog aan op straat en zegt vriendelijk goedendag. Daarom vind ik het ook zo leuk om af en toe weer in Raalte te komen, het dorp waar ik 19 jaar heb gewoond. Waar je tot vervelens aan toe wordt begroet op straat. Hier (in de grote stad) is dat er niet meer. Bang voor andere mensen, bang voor een snauw, een vuile blik… of erger. Het vertrouwen in de mens is weg. De goede mens. Het zit hier verwikkeld in de mens, de buschauffeur die je niet eens aankijkt wanneer je binnenkomt, wegrijdt terwijl jij komt aanrennen. Wat is er gebeurd waardoor het zo is? Of is het altijd al zo geweest? Is het de angst door de terreur die we dagelijks op het nieuws zien, de angst voor andere culturen, of de onzekerheid van de mens zelf?
Daarom vind ik het zo leuk om mensen tegen te komen die wel spontaan tegen je beginnen te kletsen. Want op mijn tocht langs de Rijn met mijn camera in de hand, vroeg een vrouw of ik natuurfotograaf was, omdat ze langs het water zo’n mooie mandarijneend had gezien en legde in detail uit hoe ik de eend kon vinden, vergeefs heb ik gezocht… maar ze had ook gewoon door kunnen lopen, naar beneden kunnen kijken en geen woord gezegd kunnen hebben.
Het feit dat ik dit speciaal vond en vertel in mijn blog geeft mijn punt al aan. Vanaf nu ga ik, wanneer ik met de bus ga, héél vrolijk en hard gedag zeggen tegen de buschauffeur, misschien schrijft hij er wel een blog over…
1michel
wrote on 17 March 2009 at 18:45
Ik snap wat je bedoelt.. De individualisering van de maatschappij. Ik zeg altijd goedendag tegen de chauffeur, met een dikke glimlach. Dat werkt, ze lachen terug. Mensen na mij krijgen dan ook weer een glimlach. Zo kan het dus ook..
2Michel
wrote on 17 March 2009 at 18:45
Daar heb je een punt!
Dat hoi tegen de buschauffeur ga ik ook doen, want op één hele vrolijke na (volgens mij een Surinamer die ook wel eens op lijn 5 rijdt en altijd aan het zingen is) doen ze dat bijna nooit.
Inderdaad ik kom ook uit een dorp (uit Drenthe, boeren!) en als we daar elkaar tegenkomen zeggen we ook tegen iedereen hoi. Zo nu en dan doe ik dat hier ook per ongeluk wanneer ik in een park aan het lopen ben en dan wordt je soms echt raar aangekeken! Raar…
3Diederik
wrote on 17 March 2009 at 19:20
Klopt, maar het is niet alleen de individualisering. Het is de angst die je voelt, op straat, in de stad, in de bus, waar de individualisering een gevolg van is, of misschien juist wel een oorzaak.
4denkbeeldenstorm
wrote on 17 March 2009 at 22:11
Ik ga nooit met de bus, maar ook ik speel vaker ‘de ontregelneef’. Liefst bij ‘onbewuste’ types bij appie.
Zo wissel ik bijv. opzichtig van rij en zeg tegen de persoon voor me die dan verbaasd naar me kijkt – omdat de rij waar ik in stond misschien wel korter was – dat dit een betere rij is. Maakt niet uit welke reactie ik krijg, dan zeg ik dat ik altijd in gezelligste rij sta. Zelfs de grootste chagrijn heeft zijn lach nooit kunnen bedwingen
En kassieres dan
Het enige dat je hoeft te doen is ze oprecht en diep in de ogen te kijken….