Tip 1: maak je werknemers verantwoordelijk
Werknemers willen geen nutteloze werk doen, dat klinkt logisch. Maar velen voelen het zo, geen verschil maken op de werkvloer, voelen dat het niet uitmaakt of je er wel of niet bent. Door werknemers verantwoordelijk te maken voor een deel van het proces krijgen ze het gevoel betrokken te zijn bij de organisatie. Vaak zijn zij al een deel van het proces, maar krijgen niet de waardering die daarbij hoort. Het spreekt voor zich dat een werknemer weet wat zijn taken zijn, maar kent de werknemer ook het grotere geheel?  Weet de werknemer wat zijn deel is in het proces en wat er gebeurt als zijn of haar werk niet of niet goed gedaan wordt? Een werknemer die niet geprikkeld wordt door zijn werkzaamheden, moet gestuurd worden en dit zorgt er voor dat een werknemer mindere motivatie heeft.

Tip 2: organiseer informele creatie dagen
Even voor de duidelijkheid, ik bedoel hier geen hutje-op-de-hei dagen mee. Mensen hebben vaak meer talenten dan dat ze kunnen uitoefenen binnen hun taken en werkzaamheden. Het is moeilijk om er achter te komen als leider wat deze talenten zijn. Meestal is het een te groot risico om zomaar je werknemers andere taken te geven om te kijken waar hij of zij goed in is. Hier komen de creatie dagen in beeld. De creatie dag is een informele dag waarin werknemers op een creatieve manier een probleem of vraagstelling kunnen aanpakken. Door werknemers op deze manier te prikkelen komen zij tot andere manieren om een probleem op te lossen, hiermee wordt hun creativiteit aangeboord en kun jij als leider zien waar de werknemers toe instaat zijn.

Tip 3: wees flexibel in vrije dagen en werktijden
flexibiliteit in zowel werkzaamheden, vrije dagen en werktijden zorgt voor een eigen verantwoordelijkheid en discipline bij werknemers. Managers zijn vaak angstig om een werknemers vrij te laten, maar wanneer je dit goed ingericht zul je zien dat de werknemers meer verantwoordelijkheid op zich nemen, hun werk goed blijven uitvoeren en het gevoel hebben dat ze hier zelf verantwoordelijk voor zijn. Dit wil niet zeggen dat het een vrijbrief is voor werknemers, maar zet kaders in plaats van regels.

Tip 4: betrek je werknemers bij je keuzes
Vaak zitten managers in hun eentje op een kantoor nieuwe ideeën en innovaties uitwerken. Wanneer het plan af is en bijna doorgevoerd worden de werknemers uiteindelijk op de hoogte gesteld. Dit zorgt ervoor dat werknemers zich niet betrokken voelen bij de organisatie. Het kan ook anders, betrek werknemers bij deze idee en bij de uitvoering. Dit zorgde niet alleen voor dat werknemers zich gehoord voelen maar ook voor nieuwe invalshoeken bij innovatie.

Heb jij meer tips? Of zie jij andere mogelijkheden om werknemers te prikkelen? Ik hoor ze graag!

Het bedrijfsleven stort ineen. Er is een financiële crisis gaande. Werkloosheid. Veel medewerkers hebben het gevoel niet meer op hun plek te zitten en de natuur wordt verwoest.

De westerse cultuur is gericht op het individu en het eigenbelang. Het westen heeft miljoenen geldschulden, zelfs geld wat er nooit is geweest. Wij hebben het idee dat we boven de natuur en boven de dieren staan. Iedereen is op zoek naar zijn of haar lot uit de loterij. Geld verdienen en een Porsche kopen. Dus, wat doen we? We worden opgeleid om goed te kunnen rekenen, om goed te kunnen schrijven. Inzicht en sociale vaardigheden zijn een bijzaak. HBO bedrijfskunde, en wat heb je geleerd? Dat een bedrijf fiscale aftrek kan krijgen? Dat de meeste bedrijven uit een top-down structuur bestaan? Er komt geen mens aan te pas. Juist in de individuele maatschappij zijn we een nummer. Bij telefoonbedrijven krijgen nieuwe klanten korting, maar een trouwe, vaste klant moet de volle pond betalen. We worden opgeleid en ge-brainwashed om aan het werk te gaan bij een groot bedrijf, doen wat de baas zegt en hopen dat de tonnen binnen komen stromen. Naarmate mensen ouder worden, valt deze droom stukje voor stukje uit elkaar. Miljonair gaat het niet worden. Sommigen wel, maar of ze daar gelukkig van zijn geworden valt over te discussiëren.

Vanaf de industriële revolutie hebben we toegewerkt tot dit punt. We hebben alles: genoeg voedsel, huizen, scholen, goede infrastructuur. Alle materiële dingen die we kunnen wensen. Maar nu we er zijn, komen we erachter dat dit ons niet het ultieme geluk geeft.

De afgelopen jaren is er een tendens naar een veranderende maatschappij. Van waar iedereen een nummer is, naar de mens centraal. Happiness. Spiritualiteit en persoonlijke ontwikkeling worden steeds belangrijker. Bedrijven krijgen door, dat alleen een winstoogmerk niet genoeg is. Langzamerhand staan er bepaalde mensen op die willen vechten tegen de status quo. Wat de Dalai Lama en het Tibetaanse volk al eeuwenlang doorhebben, begint nu in de westerse maatschappij door te dringen. Al Gore, nobelprijs winnaar en voormalig vicepresident van de Verenigde Staten, stond op en vecht voor verbetering van het milieu. Barack Obama wordt gekozen door het Amerikaanse volk als vertegenwoordiger van de verandering van de maatschappij. Seth Godin bestudeerde jaren lang het bedrijfsleven en verschillende groepsculturen en spreekt over een nieuwe vorm van samenwerken en leiderschap. De oprichters van Youtube zagen al vroeg een verandering in de mens en de schreeuw om verbindingen en transparantie van de maatschappij.

Door de technologische en maatschappelijke evoluties staat de mens volop in ontwikkeling, maar bedrijven blijven achter. Hoewel wij weten dat een massa mensen bergen kunnen verzetten, is er nog steeds maar één CEO die een bedrijf leidt, die verantwoordelijkheid heeft en de enige die geeft om ontwikkeling van het bedrijf. Het bedrijfsleven zal niet lang meer kunnen achterblijven en zal moeten antwoorden op de technologische ontwikkelingen en de schreeuw in de maatschappij. Van een top-down structuur naar een horizontale bedrijfsstructuur. “Veranderingen die nodig zijn komen van onderaf, dus als je mee wilt doen zul je daar moeten beginnen. Als de beweging tot verandering voldoende massa heeft dan volgt de top vanzelf.”

De maatschappij vraagt om persoonlijke ontwikkeling en verantwoordelijkheid. De mens wil centraal staan en wat betekenen voor de wereld, maar weet niet hoe. Technologie vraagt om toepassingen. De technologie gaat sneller dan we aankunnen. Voor het één goed is toegepast is er al wat nieuwer, wat beters. Het bedrijfsleven weet niet wat het moet doen. Werknemers worden ontslagen, producties worden minder, maar het antwoord is door hun nog niet gevonden.
Ik denk dat de antwoorden voor het bedrijfsleven al klaar liggen, maar er heerst angst voor verandering. Angst dat de CEO niet meer de volledige macht heeft. Angst dat wanneer medewerkers meer invloed krijgen, het bedrijf onderuit gaat. Dat betekent dat er nog niet genoeg geloof is in het bedrijfsleven over de aangeboden veranderingen. “Faith overcomes fear”

Ik ga geen antwoorden geven op de vorige vragen, maar een goede leider kan dat wel. Iemand met inzicht. Iemand die durft op te staan en stappen durft te zetten. Iemand die verbindingen kan leggen tussen, op het eerste gezicht, onsamenhangende zaken. Een leider, waar volgers in de voetstappen zullen treden. Ik zal beschrijven welke eigenschappen een goed leider in de veranderende wereld nodig heeft.

Maar, waar begint het? Het begint niet bij een beweging in gang zetten, ook niet door heel hard ideeën de wereld in te roepen, maar het begint bij jezelf. “Everyone thinks of changing the world, but no one thinks of changing himself.”  Persoonlijk leiderschap is de eerste stap. Het is de basis voor alle andere leiderschapsvormen. Door jouw principes, normen en waarden duidelijk te hebben heeft je missie een grotere kans tot slagen. Bij verandering stuit je altijd op tegenstand. Doordat jij je ideeën en doel duidelijk hebt kun je volharden tijdens tegenstand. Weet je te handelen vanuit je principes. Kun je proactief handelen op problemen, terugvallen op je statuut wanneer je het moeilijk hebt en kun je een eenduidig en transparant beeld geven, waardoor mensen eerder geneigd zijn je te volgen.

Door goed en consistent persoonlijk leiderschap, zul je merken dat andere leiderschapsvormen natuurlijker gaan. Proactief handelen, met een doel voor ogen en sterke principes zijn aantrekkelijke eigenschappen voor een leider. Volgers zullen hierdoor sneller aanhaken bij jouw idee of doel. Maar naast een sterke persoonlijkheid, zijn er meer competenties die een goed leider maken. Hieronder toon ik een leiderschapsmodel met de vier eigenschappen die nodig zijn. Deze zijn toe te passen op leiderschap, maar ook op persoonlijk leiderschap.

Dit leiderschapsmodel is gericht op de rechterhersenhelft. Niet op trucs, stokpaardjes of theorieën, maar op pure persoonlijke eigenschappen. De theorieën zijn er altijd in te stampen, de trucs zijn te leren, maar de persoonlijke eigenschappen zorgen voor een goed leider.

Als goed leider heb je lef nodig. Je moet de stap durven nemen. Tegen de status quo ingaan en het diepe in willen duiken. Door een nieuw pad in te slaan, schop je tegen de gevestigde orde. Dat is helemaal niet verkeerd, maar daar is wel lef voor nodig. Je moet opgewassen zijn tegen hoge piefen die al jarenlang aan de top staan. Door lef toon je inzet, passie en een sterke persoonlijkheid.

Een goed leider vindt het niet erg om op z’n bek te gaan. Daar is vertrouwen voor nodig. Het vertrouwen dat je weer terug op je benen komt. Je neemt verantwoordelijkheid voor je eigen fouten. Door het vertrouwen te hebben in je medewerkers/volgers kun je andere mensen voor je laten gaan. Je hoeft niet met de eer te strijken en je ego en eigenbelang is ondergewaardeerd aan het doel. Krediet en schouderklopjes kun je niet altijd te verwachten. Hoewel het logisch lijkt, eerlijkheid en openheid vergt veel vertrouwen.

Verbindingen leggen, netwerken, potentie inzien. Het heeft allemaal te maken met inzicht. Maar ook inzicht in je eigen kunnen en kennen. Weten waar jouw grenzen liggen. En weten welke linkjes je moet leggen om het kennen of kunnen te vergaren wat je zelf niet hebt. De maatschappij vraagt om persoonlijke ontwikkeling. Daarom heb je als een goede leider het inzicht nodig om de potentie in mensen te zien, zodat jij het beste uit ze kunt halen. Door te weten welke verantwoordelijkheden mensen aankunnen, zorg je dat ze optimaal functioneren en dat de mensen een stap dichter bij hun eigen geluk komen. Netwerken, verbindingen leggen en freelancen is een opkomende vorm in het bedrijfsleven en jij zult de juiste mensen op de juiste plek moeten zetten.

“Faith overcomes fear.” Één van de mooiste quote’s van Seth Godin uit zijn boek Tribes. Geloof in je idee, in je doel en in jezelf. Dit is de belangrijkste eigenschap, welke de andere eigenschappen overkoepelt. Zonder geloof zul je geen succes hebben. Tijdens tegenslagen is stoppen of opgeven erg verleidend. Verandering komt met angst, geen twijfel over mogelijk. Een nieuw onbewandeld pad inslaan heeft gevaren. Geloof overkomt angst, het zal je helpen te volharden.

Hoewel de verkiezingen in Amerika allang voorbij zijn, wilde ik toch deze video nog even delen. Gemaakt door mensen buiten de politiek, zo zeggen ze zelf op hun website.

“Our Mission: This project was created by a group of concerned parents and their friends. We are nog politically funded nor do we have ties to any political group. Our motivation came purely from the love of our kids. We simply want the next generation to inherit a better future. We believe the integrity & leadership of Barack Obama will take us in the right direction.”

Pro Obama, gemaakt voor de kids. Zijn er in Amerika dan echt mensen die zo’n professionele video maken alleen maar om Obama te promoten? Als dat zo is, heb ik er veel respect voor. Dit zul je nooit zien in Nederland. Burgers die zo meegaand zijn met hun politieke partij dat ze er veel tijd, energie en kosten in willen steken om hun partij te promoten.

Maarja, het blijft Amerika, dus ik heb zo mijn twijfels… en zullen die kids weten waar ze het over hebben?

Op de terugweg, zo rond 6 uur, kriskras door de wijk met al een beetje zere voeten omdat ik het lopen echt niet meer gewend ben, hoorde ik iets wat mij toch wel diep raakte. Een klein meisje stond te kletsen (schreeuwen) met een klein jongetje toch zo’n 50 meter verder weg. Het meisje riep “Het is tijd om naar huis te gaan!”. Het jongetje was daar blijkbaar niet mee eens, want hij vermaakte zich zichtbaar met zijn fietsje door de speeltuin en riep terug: “Waarom dan!?”. Op dit moment liep ik vlakbij, het meisje keek mij aan en hield even haar mond. Ze wachtte totdat ik voorbij was en riep naar het jongetje: “Het is de tijd dat grote mensen kleine kinderen pakken!” en ze reed weg op haar fietsje…

Het greep mij erg aan. Hoe kan het zijn dat om zo’n mooie lentenamiddag kinderen niet meer buiten kunnen spelen. En ze heeft nog gelijk ook! Nou moet ik zeggen dat ik niet in de meest brave buurt woon, maar toch!? Ik weet ook niet of ik mijn kinderen hier wel zou laten buiten spelen ’s avonds.

Nederland, het land van de vrijheid, maar niet voor iedereen. Mensen leven in angst… voor elkaar. Ze durven je niet meer aan te kijken. Wie kijkt je nou nog aan op straat en zegt vriendelijk goedendag. Daarom vind ik het ook zo leuk om af en toe weer in Raalte te komen, het dorp waar ik 19 jaar heb gewoond. Waar je tot vervelens aan toe wordt begroet op straat. Hier (in de grote stad) is dat er niet meer. Bang voor andere mensen, bang voor een snauw, een vuile blik… of erger. Het vertrouwen in de mens is weg. De goede mens. Het zit hier verwikkeld in de mens, de buschauffeur die je niet eens aankijkt wanneer je binnenkomt, wegrijdt terwijl jij komt aanrennen. Wat is er gebeurd waardoor het zo is? Of is het altijd al zo geweest? Is het de angst door de terreur die we dagelijks op het nieuws zien, de angst voor andere culturen, of de onzekerheid van de mens zelf?

Daarom vind ik het zo leuk om mensen tegen te komen die wel spontaan tegen je beginnen te kletsen. Want op mijn tocht langs de Rijn met mijn camera in de hand, vroeg een vrouw of ik natuurfotograaf was, omdat ze langs het water zo’n mooie mandarijneend had gezien en legde in detail uit hoe ik de eend kon vinden, vergeefs heb ik gezocht… maar ze had ook gewoon door kunnen lopen, naar beneden kunnen kijken en geen woord gezegd kunnen hebben.

Het feit dat ik dit speciaal vond en vertel in mijn blog geeft mijn punt al aan. Vanaf nu ga ik, wanneer ik met de bus ga, héél vrolijk en hard gedag zeggen tegen de buschauffeur, misschien schrijft hij er wel een blog over…

Carnaval gaat niet meer om het eten zoals vroeger toen carnaval ontstond. Maar om een grote tent, keiharde feestmuziek, sigaretten, grote wagens die met 1,5 km/per uur achter elkaar aanrijden. frikadellen, veel uitgedoste mensen en een tap met een flinke stash vaten. Hoe kan iemand dat nou niet leuk vinden? Het mooie aan carnaval is dat het niet uitmaakt hoe je eruit ziet. Okey, een leuk pak is nice, maar een tuinbroek, een gekke pet en afgetrapte schoenen van 3 jaar geleden is ook goed. Waar zie je dat nog tegenwoordig wanneer je gaat stappen. Het gaat allemaal om kijken en bekeken te worden. Je mooie witte schoenen niet vies maken, je haartjes netjes in de plooi en vooral die mooie oorbellen van Gucci niet vergeten in te doen voordat je weggaat! Toch snap ik wel wanneer je niet bent opgegroeid met carnaval, dat je het niet begrijpt en er niks aan vind. Net zoals ik niet zo snel naar een piratenfeest zou gaan (hoewel het waarschijnlijk niet veel verschild).

Je merkt dat veel mensen ernaar toe leven, speciaal vrij vragen van werk om dan lekker te feesten en dat zorgt voor de goede sfeer, (bijna) nooit ruzie en een onderlinge band zonder elkaar te kennen. Dat maakt carnaval zo leuk!

Thanks Stöppelkaters voor weer een mooi (lang) weekend en tot volgend jaar!

Maar hier wil ik het eigenlijk niet met jullie over hebben. Dokter vertelde over 16-jarige meisjes die in zijn kliniek komen om een schaamlip correctie te laten plegen. Niet een medische, niet een seksuele, maar een cosmetische ingreep. Nou, dit vind ik ten eerste al ongelooflijk! Wanneer je er écht last van hebt vind ik het logisch dat je er wat aan laat doen. Maar wanneer je het er niet mooi uit vindt zien vind ik het anders. Want wat is mooi? Tegenwoordig wordt je beeld op iets wat mooi is totaal vervormd door de media en al dat soort dingen. Nu ben ik totaal niet voor de betutteling van de maatschappij. Iedereen mag van mij spuiten en snijden wat hij/zij wil. Maar wel pas vanaf een leeftijd dat je er rationeel over na kan denken en dat een dokter zijn verantwoordelijkheid neemt over de voorlichting van de ingrepen, wat “normaal” is, of de ingreep nodig is en ga zo maar door.

Doktoren hoeven van mij geen maatschappelijk werker of pshycholoog te worden, maar je behoort wel je verantwoordelijkheid te nemen en wanneer een dokter zegt: “Ach je vulva ziet er wel normaal uit, maar wanneer je er niet goed bij voelt, opereer ik je wel”, schiet dat bij mij toch in het verkeerde keelgat. Hiermee pak je toch het gevolg aan en niet het probleem! Dokter zegt ook: “Ja, maar de moeder zit er altijd bij”. Nou ik heb moeders gezien tezamen met heeeelee lieve pubers en dat zijn echt niet allemaal snuggere, rationele moeders. Die worden overrompeld door hun huilende, krijsende en zeurende pubers.

Ik wilde vanaf mijn vijftiende een tatoeage en dat mocht ik ook van mijn ouders. Toch heb ik tot mijn negentiende gewacht totdat ik de perfecte tatoeage had gevonden (die ik overigens zelf heb getekend). Ik ben heel blij dat ik wel mijn geduld heb kunnen bewaren, anders had ik nu met een tatoeage gelopen waar ik heel veel spijt van had gekregen.

Ik wil meneer Erik Scholten helemaal niet in diskrediet brengen, want hij doet goed werk voor veel mensen en het looft hem dat hij zich inzet voor een keurmerk voor klinieken. Alleen denk eens na wanneer er een 16-jarig meisje komt om een schaamlip te laten verkleinen. Doe dat alleen wanneer het écht een probleem is en niet omdat zij denkt dat de leuke jongen van een klas hoger haar niet leuk vindt met schaamlippen tot aan de knieën.

Cut the crap, not your skin!